Oznacza to, że kabel jest zakończony z obu stron złączami typu LC (Little Connector). Są to miniaturowe złącza zatrzaskowe (typu push-pull) z ceramiczną ferrulą o średnicy 1,25 mm. Dzięki małym rozmiarom pozwalają na bardzo gęste upakowanie portów w przełącznikach i przełącznicach światłowodowych.

Włókno klasy OM2 jest zoptymalizowane pod kątem starszych sieci i krótszych dystansów. Jego typowe możliwości to:

• Dla prędkości 1 Gb/s (Gigabit Ethernet): maksymalny zasięg wynosi do 550 metrów (przy fali o długości 850 nm).
• Dla prędkości 10 Gb/s (10 Gigabit Ethernet): maksymalny zasięg to około 82 metry (przy fali 850 nm).

MM (Multimode) oznacza światłowód wielomodowy. W przypadku standardu OM2 średnica rdzenia wynosi 50 μm (mikrometrów), natomiast średnica płaszcza to standardowe 125 μm. Włókno wielomodowe pozwala na jednoczesne przesyłanie wielu modów (fal) światła, co jest idealne na krótsze dystanse.

Główna różnica tkwi w konstrukcji samego rdzenia szklanego oraz źródle światła, do którego kabel został zaprojektowany:

• OM2 powstał z myślą o współpracy ze starszymi, tańszymi nadajnikami LED.
• OM3 i OM4 to włókna zoptymalizowane pod kątem nowoczesnych laserów VCSEL (Vertical-Cavity Surface-Emitting Laser). Dzięki precyzyjniejszej strukturze szkła minimalizują zjawisko rozmywania się impulsów światła (dyspersję modową), co pozwala na osiąganie gigantycznych prędkości (np. 10, 40 czy 100 Gb/s) na dystansach rzędu kilkuset metrów.

Konstrukcja duplex oznacza, że patchcord składa się z dwóch połączonych ze sobą włókien światłowodowych. Umożliwia to jednoczesną dwukierunkową transmisję danych – jedno włókno służy do nadawania (TX), a drugie do odbierania (RX).

Zgodnie z międzynarodowymi standardami (np. TIA-598C), zewnętrzna powłoka patchcordów wielomodowych standardu OM2 ma kolor pomarańczowy.