Cyfrowy rejestrator wideo to urządzenie umożliwiające nagrywanie obrazu z kamer przemysłowych w cyfrowym formacie na dysku twardym lub na innym nośniku danych. Wyróżniamy ze względu na budowę i funkcje rejestratory cyfrowe bazujące jako komputery klasy PC oraz jako stacjonarne urządzenia służące tylko w celu nagrywania wideo w systemie telewizji przemysłowej.
rozdzielczość rejestrowanego obrazu - jeden z najważniejszych parametrów rejestratorów cyfrowych, na który ma znaczenie wiele czynników, zaczynając od obiektywu, a na jakości procesora obrazu kończąc. Do standardowych rozdzielczości, na jakich dzisiejsze rejestratory cyfrowe mogą zapisywać obraz to CIF = 352×288, 2CIF = 704×288 oraz 4CIF = 704×576. Podczas zapisu w 2CIF, która jest minimalną rozdzielczością do zapisu szczegółowego, tracimy połowę linii w pionie, jednak zyskujemy pewność, że obraz z kamer o skanowaniu z przeplotem nie będzie “po ząbkowany”. Najbardziej korzystną rozdzielczością jest 4CIF, która zapewnia maksimum detali, jakie można wyciągnąć z systemów analogowych. Podczas zapisu w 4CIF tracimy 2 razy więcej miejsca co przy zapisie 2CIF.
Ilość klatek na sekundę - parametr określający możliwość do zarejestrowania przez cały system sumaryczną ilość klatek na sekundę oraz powiązanie tej wartości z rozdzielczością zapisywanego obrazu. Najczęściej w przypadku rejestratorów cyfrowych zwiększenie rozdzielczości o jeden stopień (z CIF na 2CIF, z 2CIF na 4CIF) powoduje zmniejszenie dostępnej ilości klatek na sekundę o połowę. Czyli mając dostępne 100kl/s dla całego systemu przy rozdzielczości CIF, zwiększenie tej rozdzielczości dla wszystkich kamer do 2CIF spowoduje spadek możliwej do zarejestrowania ilości klatek do wartości 50 na sekundę. Dla 4CIF będzie to już tylko 25kl/s.
Kompresja - najpopularniejsze rodzaje kompresji wykorzystywane w dniu dzisiejszym to MJPEG, MPEG-4, H.264. Rzadziej stosowany JPEG2000 (np. Sanyo). Każdy z algorytmów posiada wady i zalety. MJPEG długi czas stosowano np. w wielu kamerach megapikselowych ze względu na dobrą jakość obrazu, jednak pasmo wymagane do przesyłu takiej ilości danych przez sieć jest ogromne. To samo tyczy się miejsca na dysku. MPEG-4 nie wszystkim się podoba, jednak przestrzeni dyskowej wymaga znacznie mniej. H.264 to kolejny krok w ewolucji, jest coraz większe parcie ku temu formatowi, jednakże niesie on ze sobą w dniu dzisiejszym jedną podstawową niedogodność: procesory wspomagające kodowanie są stosunkowo drogie (przez co rośnie cena rejestratora), natomiast zysk przestrzeni dyskowej nie jest współmiernie duży.
Sieć – Ostatnio najczęściej wymagana opcja przez użytkowników. Obecnie prawie wszystkie rejestratory cyfrowe posiadają dostęp zdalny, do którego można wliczać zarówno pogląd na żywo, jak i odtwarzanie archiwum oraz zarządzanie konfiguracją. Różnice polegają tylko w jakości oprogramowania, oraz w fakcie, czy urządzenie posiada tzw. webserver(czyli czy pozwala na połączenie z poziomu przeglądarki internetowej z użyciem appletu zamiast dedykowanego oprogramowania). Najbardziej ciekawszą cechą jest możliwość oddzielenie regulacji szerokości pasma dla przesyłu wewnątrz LAN oraz poza siecią. Wadą jest, iż nie wiele modeli rejestratorów cyfrowych posiada to opcje, lepiej wygląda to w przypadku kart rejestrujących bądź oprogramowanie NVR.
Archiwizacja – wyróżniane są trzy metody tworzenia kopii: przez zgrywanie na płytkę Cd lub DVD, na urządzeniach podpiętych do port USB(np. pendrive) oraz poprzez sieć LAN. Pierwsza opcja dotyczy zgrywania na płyty. Obecnie rzadko stosowana technika, jednak zdarzają się klienci, którzy życzą sobie, aby kopia była na nośniku, który można schować na półkę Nagrywarka jest więc dla nich jak znalazł. W metodzie drugiej poprzez wykorzystanie nośników USB. Bardzo wygodna opcja z wyniku rozwoju technologi, oraz spadającej cen urządzeń typu pendrive. Metoda 3 – czasem przydatna, np. podczas zgrywania zdarzenia z odległego obiektu, a w słabszych rejestratorach to często jedyna droga archiwizacji.
